رباعی شمارهٔ ۳۴۸

در این شعر، شاعر از محبوب خود می‌خواهد که در مجلس شراب او را به یاد بیاورد تا دل غمگینش شاد شود. او از محبوب می‌خواهد که ظلم و بیداد را کنار بگذارد و به او داد و عدل بدهد و همچنین از بند و رنج‌هایی که دارد آزادش کند.