رباعی شمارهٔ ۳۴۵

این شعر به توصیف زیبایی و جذابیت زلف محبوب پرداخته است. شاعر با اشاره به ویژگی‌های خاص زلف، آن را به عقرب و جادو تشبیه می‌کند. همچنین به این نکته اشاره می‌کند که دوزخ هم نمی‌تواند مانع از زیبایی و جذابیت او شود، زیرا حسن و زیبایی واقعی فراتر از این مسائل است. در مجموع، شاعر حسرت و شگفتی خود را از جذابیت عشق و زیبایی محبوب بیان می‌کند.