روزی که سر زلف چو چوگان داری
آسیمه دلم چو گوی میدان داری
دربارهٔ این سروده
در این شعر، شاعر به زیبایی و جذابیت معشوق اشاره میکند که همچون چوگان، زلفهایش فریبنده است و دل شاعر را به حالتی آشفته و ناآرام میکشاند. شاعر همچنین به شبهایی اشاره میکند که معشوق غم هجران را به دل میافکند و در چشم او جهان به صورت یک زندان جلوهگر میشود.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
آن شب که همی رای به هجران داری
آفاق به چشم من چو زندان داری