رباعی شمارهٔ ۳۴۱

در این شعر، شاعر به معشوق خود می‌گوید که امروز مهمان جان او است و برایش جان خود را تقدیم می‌کند. او از عشق و وابستگی‌اش به معشوق می‌گوید و ابراز می‌کند که برای دیدن او حتی حاضر است از دردها رنج ببرد، زیرا او درمان دردهایش است.