رباعی شمارهٔ ۳۳۹

این ابيات به عشق و وابستگی عاطفی اشاره دارد. شاعر از خاک و زمین سخن می‌گوید و می‌گوید اگر تو به کسی چنین ظلمی کنی، ناپاکی بزرگی است. همچنین به زیبایی و ارزش محبوب خود اشاره می‌کند و می‌گوید اگر تو برای دوستی من مناسب هستی، باید به چشمانم توجه بیشتری کنی. به طور کلی، شعر از عشق، وفاداری و زیبایی محبوب سخن می‌گوید.