رباعی شمارهٔ ۳۳۸

در این ابیات، شاعر به زیبایی و بلندی مقام خود اشاره می‌کند و از احساس آزادی و رهایی می‌گوید. او خود را مانند سیمرغ، پرنده‌ای افسانه‌ای و والا، معرفی می‌کند و از دیگران می‌خواهد که به او توجه نکنند و از اتهام‌ها و قضاوت‌های بی‌اساس دوری کنند. شاعر به دنبال رسیدن به جایگاهی والا و عدم وابستگی به دنیای مادی و نظرات دیگران است.