رباعی شمارهٔ ۳۳۷

این شعر از بیدل است که بیان‌گر احساس عمیق عشق و دلتنگی شاعر به معشوقش می‌باشد. شاعر می‌گوید که اگر تنها نیمی از خود را به چهره زیبای محبوبش بنگرد، گمراه می‌شود و اگر به دروازه‌ای او عبور کند، دچار سردرگمی می‌شود. او آرزو می‌کند که در سختی‌ها و غم‌ها، یار او باشد و می‌پرسد چرا باید غمگین باشد اگر محبوبش را درخور عشق و محبت خود نمی‌داند. شاعر در این شعر حس عشق و وابستگی را به زیبایی بیان کرده است.