رباعی شمارهٔ ۳۳۴

این ابیات به بیان این نکته می‌پردازد که غصه‌خوری و افسوس به معنای واقعی ارزشی ندارد. حتی دیدن زیبایی‌ها و لذت‌ها نیز ممکن است کم اهمیت باشد. در نهایت، نشان می‌دهد که سرنوشت نیک یا بد فردی که به ظاهر در حال پیشرفت است، نیز نمی‌تواند باعث شود که غم و اندوه از ارزش بیفتد. به طور کلی، شاعر به بی‌معنایی غصه‌ها و نوحه‌گری‌ها اشاره دارد و تلاش می‌کند اهمیت خوشبختی و آرامش را در زندگی برجسته کند.