رباعی شمارهٔ ۳۳۱

این شعر بیانگر احساس عمیق غم و بی‌آبی است. شاعر از درد دل و رنجی که در دلش به وجود آمده می‌گوید و آرزو دارد که روزی با ناله و گلوگیر خود، آتش را در آسمان شعله‌ور کند. این بیان، نشان‌دهنده احساس ناامیدی و longing برای تغییر و بهبود وضعیت موجود است.