رباعی شمارهٔ ۳۲۹

این شعر به توصیف زیبایی و آواز خوش پرندگان مختلف می‌پردازد. شاعر بیان می‌کند که محبوب او از بلبل زیباتر و سازش بهتر است، همچنین او را از کبک و دراج خوش‌آوازتر و در زیبایی از طاووس برتر می‌داند و در نهایت او را نغزگوی طناز و از قمری نیز زیباتر معرفی می‌کند.