رباعی شمارهٔ ۳۲۱

برداشت: تا زمانی که جوانی هست، شعله‌ای درونم روشن است و وقتی به یاد عشق می‌افتم، مانند پروانه‌ای به دور آن می‌چرخم.

برداشت: مردی که آتش عشق را در دل داشت، به زمین افتاد و پروانه‌ای که به دور او می‌چرخید، از پا افتاد و در نهایت، هم او و هم پروانه، تنها خاکستر و خاکی از خود به جا گذاشتند.