رباعی شمارهٔ ۳۲۰

در این بیت، شاعر به جشن و شادی اشاره می‌کند و از استاد علی یاد می‌کند که جان او و قطره‌ای از می (شراب) را می‌ستاید. او همچنین به بازگشت به طاعت و ناب بودن دل اشاره دارد و نام دو شخصیت به نام‌های یحیی بن معاذی و معاذ جبلی را به تصویر می‌کشد. پیام اصلی این شعر، دعوت به شادی و عشق به خداوند به همراه تمایلات معنوی است.