رباعی شمارهٔ ۳۱۹

خاقانی در این شعر به انتقاد از کسانی می‌پردازد که مطالب حکیمانه را می‌خوانند اما در عمل به آنها عمل نمی‌کنند. او از خواجه‌ای گلایه می‌کند که چرا در بند و زنجیر زنان گرفتار شده است، در حالی که می‌داند که باید آزادی را ارج بنهد و نسبت به آنان به گونه‌ای محترمانه رفتار کند. به نوعی، خاقانی به تناقض بین سخنان و عمل افراد اشاره دارد.