خاک ار ز رخت نور برد گهگاهی
منزل به فلک برآورد چون ماهی
دربارهٔ این سروده
در این شعر، به زیبایی و روشنایی صورت معشوق اشاره شده است که گاهی ممکن است درخشش آن چنان زیاد باشد که انسان را به پرواز درآورد. همچنین اگر قدی مانند سرو در کنار او ظاهر شود، آن قد همچون چاهی عمیق زمین را به خود میکشد و بالا نمیآید. این شعر به نوعی عشق و زیبایی را به تصویر میکشد.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
ور سرو به قامتت رسد یک راهی
بالا به زمین فروبرد چون چاهی