رباعی شمارهٔ ۳۱۵

شاعر در این ابیات به احساس گناه و عذاب وجدان خود اشاره می‌کند و از دل خود می‌خواهد که از این حالت رهایی یابد. او به دنبال راهی برای پاک شدن و تفرج از این جنابت روحی است. تیغی که به آن اشاره می‌کند، نمادی از ابزاری است که می‌تواند او را از وضعیت نامطلوبش نجات دهد. در نهایت، او به جستجوی آرامشی می‌پردازد که بتواند نفس را از آلودگی‌ها پاک کند.