رباعی شمارهٔ ۳۱۴

شاعر در این ابیات به گذر عمر و مشکلاتی که در زندگی با آن‌ها مواجه شده اشاره می‌کند. او از فلک (سرنوشت) می‌خواهد تا به او یاری کند و می‌گوید که هر چند مدت زیادی از عمرش گذشته، اما حالا که به پایان نزدیک شده، از سرنوشت حمایتی دریافت نکرده است. او در واقع به نوعی از بی‌رحمی و بی‌توجهی زمان به خود گلایه می‌کند.