بر سر کنم از عشق تو خاک همه کوی
ای برده مرا آتش تو آب از روی
دربارهٔ این سروده
این چهار بیت به بیان عشق عمیق و سوزان یک عاشق میپردازد. عاشق میگوید که از عشق معشوق حاضر است بر خاک کوی او سر بگذارد و مانند آتش که بر آب تاثیر دارد، تحت تأثیر عشق او است. او به شدت از درد و زاری ناشی از این عشق رنج میبرد و میگوید که تو لایق تمام این عشق هستی، اما نیازی به گفتن نیست.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
من عاشق زار تو چنانم که مپرس
تو لایق عشق من چنانی که مگوی