رباعی شمارهٔ ۳۰۹

شاعر در این ابیات به عشق و سوختن دل اشاره می‌کند و از محبوب می‌پرسد که این زجر و ستم را از کجا آموخته است. او همچنین به آتشین بودن عشق و دل‌های سوخته اشاره می‌کند و نشان می‌دهد که محبوب به خاطر عشقش زحمت کشیده است.