رباعی شمارهٔ ۳۰۵

در این بیت، شاعر به دوستش می‌گوید که پس از آن روزی که به وصال هم رسیدند، شب‌های جدایی چقدر طولانی و سخت شده است. در پاسخ، دوستش می‌گوید که در این شب‌های طولانی چه گناهی وجود دارد، چرا که شب در واقع زمان جدایی است که آن را تیره و تار کرده است.