رباعی شمارهٔ ۳۰۲

این شعر بیانگر حالتی است که شاعر در آن به دوگانگی احساسات خود اشاره می‌کند. در حالی که روابطش با دوستش سرشار از روشنایی و امید است، احساساتش نسبت به دشمنش منفی و تلخ به نظر می‌رسد. شاعر همچنین بر این نکته تأکید می‌کند که زندگی او تحت کنترل نیست و این موضوع به نوعی به ناپایداری و عدم قطعیت زندگی اشاره دارد. در نهایت، با اشاره به دست‌نوشته‌ای از خود، به این نکته پرداخته می‌شود که انسان باید در برابر وضعیت‌های سخت و چالش‌ها استقامت داشته باشد.