رباعی شمارهٔ ۲۹۹

برداشت: خاقانی بدون وجود قلم و نویسنده‌ی شاه، انگشتش به شدت عذاب کشید و قلمش به خاطر آتش اشک‌هایش آسیب دید.

برداشت: در این شعر، شاعر به توصیف حالتی می‌پردازد که در آن، حتی بدون وجود نویسنده‌ای که سرنوشت انسان‌ها را بنویسد، مشکلات و دشواری‌ها به حدی زیاد است که مانند قلمی که با جوهر سیاه نوشته شده، اشک و غم از آن سرازیر می‌شود. به عبارت دیگر، نشان‌دهنده‌ی درد و رنجی است که در زندگی وجود دارد و به صورت نمادی از نوشته‌های غم‌انگیز و سرنوشت تلخ انسان‌ها به تصویر کشیده می‌شود.