رباعی شمارهٔ ۲۹۷

برداشت: خاقانی به دیوار سیاه نگاه می‌کند و دلش پر از حسرت است؛ چرا که از بام آسمان، ماه نورانی بیرون آمده است.

برداشت: زمانی که چرخ گردش روزگار بخت را برگشت، اوضاع همچون زمانی شد که شاه از مقام و منزلت خود دور شده باشد. دنیا هم در این شرایط مانند یک شاه است که از نهاد خود جدا شده و به وضعیت نامناسبی دچار شده است.