رباعی شمارهٔ ۲۹۶

این ابیات به زیبایی و ارزشمندی نور و روشنی که از وجود معشوق سرچشمه می‌گیرد، اشاره دارد. شاعر با تحسین، به جود و بخشش معشوق اشاره می‌کند و بیان می‌کند که همه خوبی‌ها و نعمت‌ها زیر نشان معشوق جا دارد. به طور کلی، شاعر در تلاش است تا عشق و مهربانی معشوق را به تصویر بکشد.