رباعی شمارهٔ ۲۹۵

در این ابیات، شاعر خواسته‌های دل سوخته‌اش را به تصویر می‌کشد. او از یک سو، خون دل را به گل رز تشبیه می‌کند و از سوی دیگر، درد و رنج‌هایش را بیان می‌کند. با این تعبیر، شاعر به گونه‌ای احساسات عمیق و رنج‌های درونی‌اش را نسبت به عشق و زندگی نشان می‌دهد. در واقع، او از دردها و آلام خود سخن می‌گوید و می‌خواهد آن‌ها را در قالبی زیبا و صادقانه بیان کند.