رباعی شمارهٔ ۲۹۲

در این ابیات، شاعر به این نکته اشاره می‌کند که نباید به افکار منفی و ناپسند توجه کنیم. او از شنونده می‌خواهد که به دل خود آرامش دهد و صبر را پیشه کند. او در نهایت می‌گوید که دل انسان به اندازه‌ی یک قطره خون ارزشمند است و نمی‌توان آن را با اندیشه‌های بی‌فایده و نگران‌کننده آلوده کرد.