رباعی شمارهٔ ۲۹۰

در این شعر، گوینده هر روز با ناامیدی و آسیب جدیدی از سوی معشوق روبه‌رو می‌شود و صبرش به درد می‌آید. او در طول زندگی‌اش نتوانسته است حتی یک ذره از خوبی‌های معشوق را مشاهده کند و از بی‌رحمی او رنج می‌برد.