رباعی شمارهٔ ۲۸۷

این ابیات به توصیف زیبایی و جذابیت چهره محبوب اشاره دارد. در آن، تب و حالتی خاص که در چهره و غبغب محبوب نمایان است، بیان می‌شود. همچنین از تأثیر لب‌های او و قدرت جادوگری که دارد، صحبت می‌کند و به نوعی این زیبایی را به قدرت شفابخشی عیسی (ع) تشبیه می‌کند. به طور کلی، احساسات و جاذبه‌ای که از محبوب ساطع می‌شود، محور این ابیات است.