رباعی شمارهٔ ۲۸۴

شاعر در این ابیات به نشان دادن فداکاری و از خود گذشته‌گی‌اش می‌پردازد. او با قمار گذاشتن دل و جانش، همه چیز را از دست داده و تنها چیزی که باقی مانده، نیمه‌جان و لحظه‌ای از زندگی‌اش است. در واقع، او از عشق و وفاداری خود سخن می‌گوید که به حدی بوده که جان و دلش را نیز فدای آن کرده است.