ای شاه بتان، بتان چون من بندهٔ تو
در گریهٔ تلخم از شکرخندهٔ تو
دربارهٔ این سروده
در این شعر، شاعر درباره عشق و وابستگی خود به محبوبش صحبت میکند. او خود را مانند خاکی میداند که به باد (محبوب) وابسته است و در لحظههای تند و ناپایداری او، احساس پراکندگی و درهمریختگی میکند. حسرت و غم در گریههایش به وضوح دیده میشود، در حالی که زیبایی محبوبش او را به خنده میآورد.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
تو بادی و من خاک سر افکندهٔ تو
چون تند شوی شوم پراکندهٔ تو