رباعی شمارهٔ ۲۸۲

این شعر از احساس درد و دوری ناشی از جدایی صحبت می‌کند. شاعر به آن کسی که برایش عزیز است، می‌گوید که قلبش از دوری او رنج می‌برد و بینایی‌اش به خاطر فراق او متاثر است. او همچنین به دشمنی که در نبود معشوقش به وجود آمده اشاره می‌کند و نشان می‌دهد که با فاصله از معشوقش، در رنج و عذاب به سر می‌برد.