رباعی شمارهٔ ۲۷۷

خاقانی در این شعر به بیان احساسات خود درباره غم‌های تازه و دردهای قدیمی‌اش می‌پردازد. او می‌گوید که تا زمانی که زنده است، کسی را ناراحت نخواهد کرد. اما به محض اینکه از دنیا برود، هر کس می‌تواند هر کاری که می‌خواهد انجام دهد.