رباعی شمارهٔ ۲۷۳

در این اشعار، شاعر از درد و رنج فراق صحبت می‌کند. او بیان می‌کند که حتی اگر خاک وجود او را با اشک خون شستشو دهد، همچنان در حسرت و اندوه باقی خواهد ماند. او به این نکته اشاره دارد که در غم فراق، نه تنها آرامش ندارد، بلکه سایه‌اش نیز بر زمین باقی نخواهد ماند. به‌طور کلی، این شعر احساس عمیق از دست دادن و فقدان را منتقل می‌کند.