رباعی شمارهٔ ۲۷۰

در این شعر، شاعر از عشق و وصال معشوق سخن می‌گوید و آرزوی آرامش و نزدیکی به او را دارد. او از معشوق می‌خواهد که در زمان مشکلات و جنگ‌ها، به او نزدیک شود و با توجه به دردهایش، دلش را شاد کند. شاعر در واقع به دنبال آشتی و وصل با معشوق است.