ای روی تو محراب دل غمناکان
وی دست تو سرمایهٔ بر سر خاکان
دربارهٔ این سروده
این شعر به توصیف زیبایی و مقام والای باری تعالی و نقش او در شفاعت بندگان میپردازد. شاعر از دل غمناک انسانها و امید آنها به رحمت خدا سخن میگوید و بر این باور است که در روز قیامت، تنها خداست که میتواند شفاعت بدون گناهکاران را کند. به عبارت دیگر، شاعر بر اهمیت خداوند به عنوان پناهگاه و شفیع بندگان در روز حساب تأکید دارد.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
روزی که روند سوی جنت پاکان
جز تو که کند شفاعت بیباکان