رباعی شمارهٔ ۲۶۵

برداشت: وقتی که دل من از غم و اندوه رنج می‌برد و به کربلای دوردست می‌نگریست، تمامی آرزوها و امیدهایم را به باد داد. دل من به خاطر عشق و خواسته‌هایی که داشتم، دچار زیان و نقصان شد.

برداشت: تا وقتی که عمرم به پایان برسد، هیچ چیزی از اجله باقی نماند، اما افسوس که دل من همچنان از این ماجرا رنج می‌کشد.