رباعی شمارهٔ ۲۶۱

در این شعر، شاعر به توصیف حال خود در کوی مغ‌ها می‌پردازد و می‌گوید که عشق تمام مشکلاتش را حل کرده است. او به غم و اندوه خود اشاره می‌کند و بر این باور است که نمی‌توان به آن‌ها تهمت زد، چرا که دلش پر از حسرت و خواسته‌هایی است.