رباعی شمارهٔ ۲۵۸

در این شعر، شاعر به اهمیت وفاداری به عهد و دوست‌داری اشاره می‌کند و توصیه می‌کند که هرگز از لطف و رحمت خداوند غافل نشویم. او می‌گوید که وفا به عهد با دوستان ضروری است و شکرگزاری از خداوند باید همیشه در دل ما وجود داشته باشد تا رحمت و برکات الهی در زندگی‌مان جاری شود.