رباعی شمارهٔ ۲۵۴

در این شعر، شاعر به ظالمی که دل سنگی و بی‌رحم دارد، خطاب می‌کند و از او می‌خواهد که ظلم و ستمش را متوقف کند. او به این نکته اشاره می‌کند که اشک‌ها و دردهای او و دیگران به خاطر ظلم‌هایش به او اعتراض می‌کند و از او می‌خواهد که دیگر به بدی‌ها و خیره‌کشی‌هایش ادامه ندهد.