رباعی شمارهٔ ۲۵۰

شاعر در این شعر به زیبایی و جذابیت زلف معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که این زلف دائماً در حال تکان خوردن است. او از دیوانگی و شیدایی خود به خاطر این زیبایی می‌گوید و به خاطر عشقش آرزو دارد که حتی اگر جانش در خطر باشد، باز هم با معشوق در ارتباط باشد. در واقع، عشق او چنان عمیق است که حاضر است هر خطر و ناراحتی را تحمل کند.