رباعی شمارهٔ ۲۴۷

این ابیات از یک قفس سبز سخن می‌گوید که پر از پرنده‌هاست، اما آن‌ها مدام از این قفس می‌پرند. به نظر می‌رسد که زمان در این قفس بی‌حرکت مانده و یکی از پرندگان، که خود را همای خاقانی می‌نامد، به این وضعیت اشاره می‌کند. به طور کلی، احساس حبس و حسرت به آزادی در این اشعار مشهود است.