رباعی شمارهٔ ۲۴۶

شاعر در این ابیات احساسات عمیق خود را نسبت به عشق بیان می‌کند. او با اشاره به آتش و آب، به تضاد عواطف و صبر خود اشاره می‌کند و می‌گوید که هرچند در عشق دچار درد و رنج است، اما همچنان پاک و خالص باقی مانده است. احساساتی که او تجربه می‌کند، هم از آتش عشق و هم از آرامش آب ناشی می‌شود.