رباعی شمارهٔ ۲۴۴

در این اشعار، شاعر به احساسات غمناک خود اشاره می‌کند و می‌گوید که غم مانند مسکنی برای وجود او شده است. گل سوسن در دلش شکفته شده و او به نوعی به دامان غم افتاده است. در نهایت، شاعر بیان می‌کند که غم دشمن او شده و او نیز به یک نوع دشمنی با غم رسیده است.