رباعی شمارهٔ ۲۴۰

شعر به بیان ارتباط عاطفی میان دو نفر می‌پردازد. یکی از آنها احساس غم و درد را تجربه می‌کند و دیگری به نوعی باعث آزار اوست. در این رابطه، شخص غم‌خواری را می‌بیند که در عین حال خود نیز قربانی احساساتش است. شاعر به تفاوت در احساسات و واکنش‌های دو طرف اشاره دارد و تأکید می‌کند که هر یک از آنها تنها خود را می‌شناسند و از درد و رنج یکدیگر آگاهند.