رباعی شمارهٔ ۲۳۶

در این شعر، شاعر به تصویر کشیدن خود به عنوان یک انسان غمگین و دردکشیده می‌پردازد. او از احساسات عمیق خود صحبت می‌کند، با اشاره به اشک‌ها و غم‌هایش، در حالی که در تلاش است زندگی را از سر بگیرد و به یاد معشوقش زنده بماند. رنگ چهره‌اش نشان‌دهنده غم و اندوه اوست و زندگی‌اش با یاد آن شخص خاص پر شده است.