رباعی شمارهٔ ۲۳۲

شاعر در این ابیات بیان می‌کند که اگرچه از محفل محبوبش دور است و دچار غم و اندوه شده، اما در دل می‌داند که محبوبش در آن مجلس خوش می‌گذرانید. او خود را در این حال غرق در غم و درد احساس می‌کند، مانند می‌ که در آب و خون مغمور شده است. از این رو، تقابل بین حال پریشان او و خوشی محبوبش را به تصویر می‌کشد.