رباعی شمارهٔ ۲۳۱

در این بیت‌ها، شاعر از درد و رنج عشق شکسته خود سخن می‌گوید. او بیان می‌کند که در حالی که درونش از عشق آسیب دیده و دلش شکسته است، به ظاهر ساکت و خاموش است. اشاره به این دارد که او به شدت در غم و اندوه فرورفته، در حالی که معشوقش در جمع خوش می‌گذرد.