رباعی شمارهٔ ۲۳۰

غزل بیانگر عشق و تعلق به معشوق است. گوینده با اشاره به دست کشیدن به شاخ مه (زیبایی معشوق)، از عشق خود سخن می‌گوید و ابراز احساسات می‌کند. حتی اگر معشوق دل و مال او را نپذیرد، او به خوبی‌های عشق و اشارت‌های خوشبختی امیدوار است. در نهایت، این شعر حس امید و انتظار را در دل عاشق ترسیم می‌کند.