رباعی شمارهٔ ۲۲۵

شاعر در این چهار بیت ابراز عشق خود به معشوق می‌کند. او خود را به بلبل تشبیه می‌کند که تنها به خاطر محبوبش دم می‌زند و در غیاب او، سکوت اختیار کرده است. در واقع، عشق او به قدری عمیق است که تنها با دیدن معشوق می‌تواند دوباره صحبت کند.