رباعی شمارهٔ ۲۲۳

شاعر در این ابیات به وضعیت بحرانی کشتی و خود اشاره می‌کند. او احساس خطر می‌کند و به وضعیت آشفته کشتی خود که در آب است، اشاره می‌کند. باد به او خبر شادی می‌آورد، ولی او در شرایطی است که مانند کشتی در آب و در حال پرش است. در کل، می‌توان گفت که این ابیات تصویرگر احساس ناامنی و اضطراب در برابر حوادث طبیعی هستند.