رباعی شمارهٔ ۲۲۰

در این چند بیت شاعر بیان می‌کند که از دلش درد و سوزی را به همراه دارد. او این احساسات عمیق را به نوعی از تیرکمان (ناوک) و آتش سینه تشبیه می‌کند. همچنین اشاره می‌کند که تلاشش در زندگی بی‌فایده است، که روز را به شب و شب را به روز می‌آورد، به این معنا که تلاش‌ها و احساساتش به نتیجه نمی‌رسد و در چرخه‌ای بی‌پایان در حال تکرار است.